Twórczość
Mimo swojego dość młodego wieku, słowacki żył bowiem zaledwie czterdzieści lat, twórczość którą pozostawił obfituje w różnorodność. Po poecie pozostało około trzynastu dramatów i kilkadziesiąt poematów, setki wierszy, listów oraz jedna powieść. Udało mu się stworzyć konkretny i w pełni spójny system filozoficzny, który sam nazwał filozofią genezyjską. Słowacki zaczynał swoją przygodę z wierszami jak duża liczba poetów, a mianowicie tworzył bardzo swobodne i czasami odbiegające od pierwotnej formy przekłady wierszy francuskich i angielskich pisarzy. Poważniejsze próby tworzenia dzieli literackich rozpoczęły się dopiero później. Początek lat trzydziestych to chęć rozpoczęcia dosyć dużego projektu, który miał składać się z sześciu dramatycznych kronik. Miała to być swojego rodzaju kronika literacka, która prezentowałaby początki państwa polskiego, w nawiązaniu do tradycji oraz legend słowiańskich, udało mu się zrealizować jednak tylko dwie tragedie romantyczne, a mianowicie Balladynę oraz Lilla Wenedę. Jego kontynuowanie było niemożliwe przez chorobę, a wkrótce potem także przez śmierć. Juliusz słowacki przez całe swoje życie uważał się poetyckiego geniusza i żył w przeświadczeniu, że ma pełnić role przewodnika narodu, co często podsycała w nim sama matka. Z czasem jednak zaczął on odczuwać kompleksy spowodowane postacią Adama Mickiewicza, który to był uznany za narodowego wieszcza.